Ulan tatile gitmişiz yaşım daha 5. Nasıl bir hırs arkadaş, sen git su sat. Erken başlamışım çalışmaya vesselam.
Kısa bi özet geçmek gerekirse bakalım neler yapmışım;
-Su sattım ( klasiktir, ama ben yaz tatilinde, anam-babam 5 metre sağ tarafımda güneşlenirken Erdek kumsallarında ilk paramı kazanma telaşı içindeydim. Yaşım da 5’ti. )
-Kırtasiyede çalıştım. (evet çalıştım, hem de ilkokul 1 den, orta 2’ye kadar çalıştım kırtasiyede. He kırtasiye benim adımı taşıyordu, sahibide anam-babamdi ve `cool` bişeydi okulun tam karşısında kırtasiyecinin çocuğu olmak. Hey gidi.)
-Nasip sattım. ( küçüktüm, ufacıktım…ya 1’e gidiyordum ya da gitmiyordum. Eskişehir’e giderdik her 15 tatilde kırtasiyeyi kapatıp. Oraya gidince de boş durmaz aile fertlerine ”nasip” denen, kazıyınca gofret çıkan abidik şeyle para kazanırdım. Hatta mızıkçılık yapıp gofretleri vermez, yerdim. kazandığım paraları atari salonunda Hagar’a yatırırdım. Boza ve hamama harcadağım paraları söylemiyorum bile.
-Simit sattım. ( sanıyorum 12-14 yaşları arasındaydım. Yazlığa gidip 3 ay deli dana gibi koşturmanın anlamsızlığıyla kavruluyordum o sıcakta. Deniz-ev-çarsı üçgeninden bunalıp simit satmaya karar verdim. Bütün Altınoluk sahillerini yürüdüm dostlarım. Kendini kuma gömmüşlerin üstüne bastım. Diğer simitçiler kovaladı beni, zabıtadan kaçtım, yok lan şaka. Yine, anam-babam 5 metre ilerde denize girerken ben o sıcakta simit sattım. Kazandığım paraları akşamları sahilde midye yiyerek batırdım. Ortağımda biricik kuzenimdi.
DÜNYADA BİR YERDEYİM 
Şu an gülmekten gözlerimden yaşlar fışkırarak okuyorum. O günler geldi aklıma. “Nasip”i tamamen unutmuşum, hatırladım ve güldüm. Annem ve babama da çok kazık attın “hadi enişte al bir tane nasip” diyerek:) Ne hırs ya, hakikaten bir çocuk işçiydin varlık içinde:))